De eerste keer!

De eerste keer!

Iedereen die in Nederland duikt of heeft het gedoken kent het gevoel van de eerste duik in Nederlands water. De spanning van duiken in water dat overduidelijk niet zo helder is als de tropische stekken. En wat doet het koude water met je? Saar is al enkele jaren een zeer actief lid van de vereniging en vertelt over haar eerste duikervaring in Nederland.

Vol adrenaline sta ik langs de waterkant bij Slag Stormvogel in Oostvoorne. Samen met mijn oudste zoon maken we vandaag onze eerste buitenduik in Nederland. Het is begin april, het weer is matig en het water is …3 graden. Op dat moment ken ik het gevoel van (koud) water dat langzaam je natpak in stroomt gelukkig nog niet. Onze mededuikers van de vereniging spreken ons bemoedigende woorden in. Het komt allemaal goed.

Twintig minuten later klauter ik het water weer uit. Het was koud, enerverend en wat een ervaring na ons 1* brevet in een warm land te hebben gehaald. Snel omkleden, ja ook dat is een nieuwe ervaring. Dat omkleden gebeurt namelijk gewoon bij je auto. Gek?! Ja even, maar ook dat went, en het alternatief om met je natte duikpak je in een auto proberen om te kleden is niet uitvoerbaar. Met onze dikke truien aan sluiten we ons na de duik aan bij de Soep. Een mooie traditie van onze duikvereniging, bij de eerste buitenduiken verzorgt een van de leden warme soep. Vol belangstelling informeren de mededuikers naar onze eerste Nederland ervaring. En wij…wij zijn verkocht. Na deze eerste duik in Nederland volgen er nog velen. En vooral het duiken in zoutwater, Zeeland, met alle onderwaterleven blijft ons bekoren. Dat en het warme bad van onze duikvereniging Sub Marine Stars.

Ruim 1,5 jaar later staan zoonlief en ik met vrienden en manlief aan de waterkant bij Dolfirodam in Zeeland. Wij gaan met elkaar duiken. Manlief niet. Nee hoor, hij duikt niet in Nederland. Veel te koud en wat valt daar nou te zien…Als wij na onze eerste duik die dag enthousiast boven komen, blijkt dat het door de vriend gehuurde duikpak hem niet goed past. Dus ligt er een complete duikuitrusting ongebruikt op de steiger. ’Pap, dit is je kans’ zegt zoonlief. ‘je kunt een duik met mij maken, je hebt een brevet, laten we even vijf minuten ondergaan’. Manlief denkt er even over na. Het is eind augustus, mooi weer en het water is …19 graden. Vijfenveertig minuten later komen zoon- en manlief weer boven water. Het enthousiasme straalt van beiden af. ’goh het lijkt wel de efteling onder water’, aldus manlief. En dat is denk ik de mooiste uitspraak die ik ooit over duiken in Zeeland heb gehoord. Want inderdaad met alle kreeften, krabben, garnalen, slakjes, zeenaalden, grondeltjes, mossels enz is het bijna nooit saai. Er is altijd wel een onderwaterbewoner die zijn kopje ergens uit steekt, of je met priemende oogjes aanstaart. De rest van onze duikbelevenissen in Nederland duurt nog steeds voort. En manlief? Die duikt inmiddels ook als ik het allang te koud vind, en is enthousiast onderwater fotograaf.

Een blog geschreven door Saar Oudenbroek.

Nooit gedoken?

Nooit gedoken?

In gesprek met niet-duikers rijst vanzelf de vraag: raak je na al die jaren niet een keer uitgekeken hier? Daaraan voorafgaand zijn de overbekende vragen over duiken in Nederland al gesteld: Is er dan wel wat te zien? Heel veel: krabben, kreeften, verschillende vissoorten… Maar het is toch donker? Duiklampen brengen ruim voldoende licht in de duisternis. Koud? Er zijn tegenwoordig fantastisch warme duikpakken (zeg ik dapper als extreme koukleum, maar je wilt het toch positief brengen, hè). Iedereen die in Nederland duikt, kent deze conversaties, maar eerlijk gezegd heb ik op de vraag of je hier niet uitgekeken raakt pas sinds een paar jaar een écht antwoord.

Met het 2*-brevet al een flinke tijd op zak en na een paar seizoenen waarin het zicht onder water te wensen overliet, hoorde ik mezelf zeggen dat ik het wel een beetje gezien had hier. Al mijn betogen voor duiken in Nederland ten spijt. Ook Lief, die al bijna dertig jaar dook en er nog zeker geen genoeg van had, kon mijn tanende interesse niet aanwakkeren.

Op dat moment was er binnen de vereniging een tekort aan 3*-duikers om te assisteren bij de opleidingen. De 2*-leden lieten het sterrenjagen over aan anderen met als resultaat dat er steeds minder duikers die derde ster haalden. Ach, als niemand het deed, dan voegde ik na al die tijd maar eens die derde ster toe aan mijn duik-firmament, misschien leerde ik toch wat nieuws en dan kon ik daarna altijd nog stoppen. Bovendien dook ik, doordat Lief instructeur is, toch al regelmatig. Dan kon ik net zo goed een minder ervaren duiker meenemen. Win-win!

Nadat ik de opleiding had afgerond en de eerste minder ervaren duikers het Zeeuwse onderwaterleven had laten zien, stapte ik ineens op de zondagochtenden nog voor de wekker uit bed en reed fluitend naar Zeeland. Mijn duikset voelde veel lichter en zelfs het water leek minder koud. Mijn onervaren buddies veranderden mijn duikbeleving. Ik werd me weer bewuster van alle handelingen en vaardigheden, maar bovenal zorgde het enthousiasme van mijn metgezellen ervoor dat ik de dijkwanden afspeurde om hun iets leuks, bijzonders of – beter nog – zeldzaams te laten zien zodat ze nóg enthousiaster uit het water kwamen. Zwom ik de laatste jaren bijna blasé over de zoveelste kreeft heen, nu keek ik weer in elk holletje of er iets in huisde en verbaasde me samen met mijn buddy over al het moois. Om meer te kunnen vertellen over het onderwaterleven ging ik, net als in het begin van mijn duikcarrière, op zoek naar informatie over de diersoorten. Diverse onderwaterbiologiecursussen breidden mijn kennis uit en de flora en fauna bleek zoveel boeiender dan wat je op het eerste gezicht ziet.

Zo leidde iets dat ik niet wilde, 3*-duiker worden en duikers begeleiden, juist tot een hernieuwde interesse in het Nederlandse water. Voortaan kan ik dus volmondig zeggen dat je hier nooit uitgekeken raakt. Je legt de lat van je onderwatersafari gewoon steeds hoger! Je leert steeds meer en ook die zeldzame dieren wil je een keer zien. Inmiddels staat de volgende cursus alweer in de agenda: we gaan ons verdiepen in neteldieren!

Een blog van Nancy de Haas – Thielen.

error: U kunt geen foto\'s downloaden