Neteldieren, dat zou ik moeten weten

Neteldieren, dat zou ik moeten weten

Deze keer een blog van Saar Oudenbroek over de Biologie specialty ‘neteldieren’. Een cursus onder de bezielende leiding van Peter van Bragt (Stichting Anemoon).

Biologie-specialty neteldieren

Vrijdagavond was ik door de regen aan het fietsen. Op naar het weekend? Nee, op naar de theorieavond van onze biologie-specialty Neteldieren. Samen met andere enthousiaste leden van onze Duikvereniging Sub Marine Stars laten we ons scholen in de wondere wereld van de Neteldieren. Ton is zo gastvrij geweest zijn grote bedrijfsruimte voor deze gelegenheid om te toveren tot een heus chil-honk, compleet met zes oude hangbanken. Heerlijk om ook als volwassenen eens zo te kunnen onderuitzakken op een grote zolder.

Onze biologie-goeroe

Peter van Bragt is ook deze keer onze biologie-goeroe. Peter is een kundig en enthousiast bioloog en duiker. Daarnaast is hij een docent met pre-pensioen en dat hij jaren voor de klas heeft gestaan blijkt. Peter brengt zijn verhaal zo stellig en overtuigend dat je af en toe het gevoel hebt van ‘oei dat zou ik moeten weten, maar ik heb echt geen idee’. Vooral op momenten dat hij een vraag stelt, ben ik blij dat we op een slecht verlichte zolder zitten en hij onze gezichten niet kan zien. De lezing start met een helikopterview: hydropoliepen, zeeanemonen, schijf- en steelkwallen en koraal. Oftewel, neteldieren. Er zijn meer dan 10 duizend soorten en in Nederland 135 gevestigde soorten neteldieren.

Wat zijn neteldieren?

Wat maakt een Neteldier afwijkend van andere dieren, en waaraan ontleden ze hun naam? …Uh Uh…ok zo simpel: ‘Neteldieren hebben netelcellen’: cnidocyten (cnidoblasten of nematocyten) in o.a. de buitenste laag cellen van de tentakels. De functie van de netelcellen is o.a. voedsel vangen en verdediging maar nog veel meer! De soorten variëren enorm in grootte, van microscopisch kleine parasieten tot enorme kwallen. Met prachtige namen zoals Zeepen, Zeeveer en vooral het beruchte Portugese Oorlogsschip. Ai die laatste doet me ergens aan denken!

James Bond Island

In 2017 was ik met manlief, zoon Max en Sharon op een tour bij het James Bond Island in Khao Ping Kan in Thailand. James Bond Island is bekend uit de film Goldfinger. In het echt stelt het niet veel voor, maar als toeristische trekpleister profiteert de regio er al jaren van. Je wordt in een bootje naar een eiland gevaren en daar stonden we dan met zo’n 1000 andere toeristen (veel chinezen en andere Aziaten) naar de rots op zo’n 80 meter afstand in zee te staren.

Langs de kant van het water stonden provisorische borden met een waarschuwing voor het Portugese Oorlogschip. Maar ja, Sharon en ik hadden ons echt verheugd om ook als bondmeisjes in bikini bij de beroemde rots te staan. Dus zijn we toch de zee ingegaan en naar de rots toe gezwommen. Of dat achteraf gezien verstandig is, weet ik niet. Maar in elk geval hadden we ons bondgirl-moment en nog vele andere toeristen met ons die zagen twee blonde vrouwen in bikini druipend uit het water stappen.

Martin en Marco, twee parende zeenaaktslakken

Oeps, gelukkig heeft Peter geen krijtjes in zijn hand, anders had ik er een om mijn oren gekregen, zo snel dwalen mijn gedachten altijd af. Van Thailand dus terug naar de Neteldieren. Gelukkig weet Peter het onderdeel voortplanting van de bijzondere onderwaterdieren altijd sprankelend te vertellen. Iedereen is weer alert en op zijn hoede. Want de vorige specialty mochten Martin en Marco uitbeelden hoe zeenaaktslakken paren. Niemand heeft zin uit te beelden hoe de voortplanting van de kwal verloopt. Tja, volgens Peter hebben biologen een obsessie voor voortplanting, want dat geeft uiteraard de meeste informatie over het voortbestaan van de soorten.

Voortplanting

De kwallen & hydropoliepen hebben een heel bijzondere cyclus. Kwallen kennen een geslachtelijke voortplanting: een eicel en zaadcel versmelten (zygote) en dat leidt tot hydropoliepen. De hydropoliepen op hun beurt kennen weer een ongeslachtelijke voortplanting: ze doen aan zelfproductie en die lijdt uiteindelijk weer tot kwalletjes. Ja en dan volgt de vraag ‘Wat was er eerder; het ei of de kip, de poliep of de kwal’. Hoofdbreker! Maar niet voor onderwaterbiologen, want met DNA onderzoek is bewezen dat de poliep er veel eerder was dan de kwal. Na zo’n hoofdbreker is het gelukkig tijd voor pauze en een bak koffie. Zelfs tijdens de koffie laat Peter ons nog versteld staan door zijn enorme kennis, en enorme drive om deze met ons te delen.

Sorry mijnheer van H.

Goh, als ik zo’n bevlogen leraar op de middelbare school had gehad, had ik biologie vast niet laten vallen als vak. Mijn leraar had toen hele grote brilglazen en vertelde altijd alleen maar over planten. Als tienermeisje wilde je toch meer en spannendere verhalen. We hadden toen nog echt geen internet waarop je alle wijsheid over bijvoorbeeld voortplanting kon halen. Mijn broer zei altijd over die leraar: ‘ Als hij over de voortplanting moet doceren, beslaan zijn brillen glazen’. Sorry mijnheer van H, het zal vast ook wel aan mijn eigen interesses toen hebben gelegen.

De kont is ook wel de mond

Na de pauze gaan we verder met ‘Eten en Soorten’. Anemonen, een neteldierensoort, kenmerken zich door opportunistisch eetgedrag. Ze proppen alles wat voorbij komt (tegen ze aan stoot) naar binnen en merken dan later wel of het lekker of überhaupt eetbaar is. Peter toont ons enkele hilarische foto’s die dit gedrag etaleren. Een anemoon die een poot van een krab naar binnen propt, of een anemoon die een veel grotere worm probeert te verorberen. Anemonen hebben ook slechts één in- en uitgang. Dus wat ze eerst naar binnen proppen, verlaat via hetzelfde gat als restjes. Oftewel ‘De kont is ook wel de mond’.

Nijntje-kreefjes & Michelin-mannetjes

Anemonen zijn prachtige dieren die in veel soorten en kleuren juist ook in Nederlands water zijn te zien. Het verwarrendste van deze, ook wel bloemdieren genoemd, zijn de namen. Wat te denken van ‘dahlia, margrietje, zonneroosje of anjelier’. Als het gaat om soorten kunnen we een weekend vullend programma volgen en dat geldt eigenlijk voor alle aspecten aan de neteldieren. Wat een fascinerende diersoort! Als uitsmijter smelt ik uiteraard bij de Nijntje-kreeftjes en niet te vergeten de Michelin-mannetjes. Maar….even voor de goede orde. Dit zijn geen neteldieren, maar juist vijanden van de neteldieren. Michelin-mannetjes (zeespinnen) eten bijvoorbeeld graag Anjelieren als diner.

Je hoeft helemaal niet diep en ver te duiken om onderwaterleven te zien

Pffft Peter, ik hoop dat ik gisteravond goed heb opgelet. In elk geval heb ik genoten van de uitleg en heb ik weer wat opgestoken van het onderwaterleven. Want dat maakt het duiken nog leuker en interessanter. En mooi meegenomen om al dat moois te zien. Je hoeft helemaal niet diep en ver te duiken om onderwaterleven te zien. Juist in het ondiep en op de vierkante meter valt er zo veel waar te nemen. Dus schaf een goede onderwaterloep aan en geniet. De avond eindigt toch met een triest tintje: de klimaatverandering. En de klimaatverandering zien we als duiker in Nederlands water wekelijks.

In de Grevelingen is beneden de 10 meter nauwelijks leven en is er vooral grijze schimmel te zien. Helaas is hierdoor ook het dodemansduim (koraal) bijna volledig verdwenen uit de Grevelingen en de Oosterschelde. Kortom, moment voor bezinning en actie. Uiteindelijk fietsen we tevreden naar huis en hebben we zin in de volgende duik die alweer gepland staat.

Reddingsoefening: een halve dag bewusteloos?

Reddingsoefening: een halve dag bewusteloos?

Nee gelukkig niet maar waarom dan deze aanhef?! Lees mijn avontuur als slachtoffer. Blog van Ton Klerks over de Reddingsoefening van Duikvereniging Sub Marine Stars in samenwerking met Reddingsbrigade Leidschendam. Ton blogt vanuit het perspectief van een ‘slachtoffer’.

Reddingsoefening met de Reddingsbrigade

Op zondag 15 september deden wij duikers van Duikvereniging Sub Marine Stars een reddingsoefening gezamenlijk met de Reddingsbrigade Leidschendam. Rond 10 uur werd er verzameld bij de loods van de Reddingsbrigade bij de Vlietlanden. De dag begon met een hartelijke ontvangst met koffie en taart, met daarop onder andere een afbeelding van mijzelf met buddy Leon.

Vervolgens kregen wij een presentatie van de Reddingsbrigade over wie zij zijn, wat zij doen en alle zaken daar omheen. Een duidelijk verhaal, een duidelijke presentatie en met een “knipoog”. Hierna verzorgde Marco de Haas, opleidingscoördinator van onze Duikvereniging, een presentatie over wie wij zijn en wat wij doen, voor zover dat al niet duidelijk is. De “knipoog” liet hij achterwege omdat met het opsteken van een vinger ook voor hem de volgende slide van de PowerPoint werd doorgeklikt. Na het aanhoren van deze interessante verhalen werden de duiksets opgebouwd. Daarna kregen wij duikers van Marco te horen wat de bedoeling was.

De reddingsoefening gaat beginnen

Aha, het strand met voorliggend water werd in 4 sectoren opgedeeld. In de eerste sector werd het onderwater zoeken geoefend door middel van het heen en weer zwemmen van steeds iets groter wordende halve cirkels (redactionele noot: ruitenwisser zoekpatroon). Omdat er ook nog andere watersporters in de buurt waren, was het verplicht een duikboei mee te voeren, zodat men duidelijk kon zien waar zich duikers onderwater bevonden. In de tweede sector werd een andere vorm van zoeken geoefend, namelijk het uitdijend vierkant. Dit houdt in dat je samen met je buddy vierkantjes zwemt die steeds iets groter worden. In de derde sector kwam het echte werk, en moesten duikers door de Reddingsbrigade gered worden.

Een van de duikers van een buddypaar kreeg een briefje met daarop wat hij ‘mankeert’. Dit briefje moest worden overhandigd aan de reddingsbrigade zodra deze ter plekke zouden verschijnen. Op basis van de klachten konden de redders dan hun ding gaan doen. In de vierde en laatste sector zou een buddypaar opstijgen vanaf 5 meter. Vervolgens raakte deze in paniek om hulp te roepen, waarbij wederom een van de duikers een briefje had.

Zo dat was de instructie en dan nu eerst de lunch. Die werd verzorgd door diverse dames van de Duikvereniging en bestond uit heerlijke courgette- en paprikasoep en…… een broodje hamburger. Voor de veganisten waren er ook vegaburgers maar deze vonden nauwelijks aftrek. Met de buikjes rond hees een ieder zich in zijn duikpak want het serieuze werk ging beginnen. Mijn toegewezen buddy was Saar en wij startten in sector 3. De sector waar je een briefje kreeg met wat je mankeert. En jawel daar begint de aanhef van mijn verhaal…

Redding is onderweg…

Een van ons moet spelen dat hij ‘bewusteloos is maar nog wel ademt’. Zo gezegd zo gedaan. Wij zwemmen naar de plek des onheils en gaan in de simulatiemodus. Ik ben van het ene op het andere moment bewusteloos en Saar houd mij aan de oppervlakte. De boot van de reddingsbrigade komt in actie. Mijn jacket wordt uitgedaan, duikbril af, en ik word aan boord gehesen. Ook Saar komt aan boord en verteld een verhaal dat wij al 5 minuten aan het duiken waren en dat ik niet goed was geworden. De redders praten nog wat op mij in maar ik blijf in mijn rol, bewusteloos is bewusteloos.

We varen naar de kant waar ik van boord word gehaald en in zo’n oranje plastic bakje kom te liggen met daarover een aluminium dekje om afkoelen tegen te gaan. Ik voelde me net als een stuk fruit in een bakje met cellofaan erover, ik lag alleen niet in de supermarkt. Gelukkig ben ik weer bijgekomen en kwam alles weer goed. En net als je denk dat het goed gaat moeten wij ons melden bij sector 4 .

Deze keer is Saar het slachtoffer en hoef ik slechts goed in paniek te geraken hetgeen ik niet snel doe maar vandaag even alles voor een goede reddingsoefening. Wij zwemmen naar de plek des onheils en op een teken van Marco zakken wij af naar 5 meter diepte. Ik schiet nog even mijn decoboei die er vervolgens alleen vandoor gaat omdat de bevestiging losschiet. Wij besluiten langzaam achter de boei aan te gaan en eenmaal aan het oppervlak aangekomen is Saar bewusteloos en ademt niet meer en schiet ik volledig in de stress, paniek alom.

Oeps..

De reddingsboot komt aangesneld en bekommeren zich direct over Saar en mij en ik maar schreeuwen dat ze Saar moeten redden en een beetje moeten opschieten want ik zie niets gebeuren. Eindelijk is Saar aan boord en word ik wat kalmer. En dan gaan de redders even in de fout, ze laten mij alleen met het jacket van Saar, in het water achter om zo sneller naar de hulptroepen aan het strand te kunnen gaan. Ik dobber nog wat rond, haal in de tussentijd mijn decoboei even op en bevestig deze aan het jacket van Saar. Omdat ik heel goed besef dat ze mij nooit alleen mogen laten besluit ik wederom om bewusteloos te raken. Met een arm tussen de slangen van het jacket van Saar dobber ik op mijn buik levenloos rond.

Eindelijk na (te) lang wachten hoor ik een bootje, een plons en vervolgens word ik omgekeerd, ik dacht redding is nabij maar niets bleek minder waar. Het was de andere boot van de reddingsbrigade die in eerste instantie alleen een jacket en boei zagen drijven en later ook mij. Mijn simulatie was zo echt dat ze dachten wat is hier aan de hand. Ze stellen dan ook de vraag of er echt iets aan de hand is of dat het simulatie is. Ik bevestig het laatste en ook de reden waarom. Het enige wat ze zeiden: “dan laten wij je verder liggen en gaan er weer van door”.

De redding is nabij

Wederom ben ik alleen en raak weer bewusteloos. Weer nadert er een boot en hoor ik een plons. Ik word weer omgedraaid en ontdaan van de duikuitrusting. Net als ze mij aan boord hijsen kom ik bij in hevige paniek en schreeuw om mijn buddy. Vervolgens raak ik weer bewusteloos. In de boot onderweg naar het strand kom ik af en toe een beetje wazig bij en val weer weg. Als ze mij in de boot nog een beetje proberen om te draaien lukt dat niet maar als ze roepen dat Natasja mij moet opvangen werk ik spontaan mee. Eenmaal bij het strand aangekomen gaat alles weer wonderbaarlijk goed met mij en ook met Saar. Die had al tegen de redders gezegd dat haar buddy waarschijnlijk al verdronken was want “die laat je toch niet alleen op het water achter?”

Gezamenlijke reddingsoefening

Na even te zijn bijgekomen mogen wij door naar sector 1 en 2 daar duiken wij onder. Maar het zicht is heel slecht en we besluiten eerst iets verder uit te zwemmen en opnieuw af te dalen. Het zicht was beter en we doen onze oefeningen zo goed mogelijk. Daarna zwemmen we nog wat rond en komen nog wat kreeftjes tegen. Als we ons weer aan de oppervlakte melden moeten we samen met 8 andere duikers een laatste gezamenlijke reddingsoefening doen.

Wij hebben allemaal vervuilde lucht in onze tanks en zijn niet goed geworden. De een is er wat slechter aan toe dan de ander. Op de plek des onheils is het al snel een drukte van jewelste van alle boten van de reddingsbrigade. Zij hebben hun handen vol aan zoveel drenkelingen tegelijk. Ik zelf merk er weinig van want die vervuilde lucht werkt als een slaapmiddel en wederom ging ik van mijn stokkie, ‘bewusteloos maar met ademhaling’. Onderweg naar de kant schreeuw ik nog even om mijn buddy, maar toen ik weer met die oranje fruitschaal op de kant was gedeponeerd kwam alles weer goed. Ook de andere duikers die bij dit ongeval betrokken waren kwamen bij en zagen er na een tiental minuten weer helemaal fit uit.

Het einde van een prachtige dag

En dan sluiten Marco namens Duikvereniging Sub Marine Stars en Bart namens de Reddingsbrigade Leidschendam deze zeer geslaagde dag af. En ik? ik ga zo mijn bed opzoeken en raak nog een keer bewusteloos met ademhaling en zonder reddingsbrigade sta ik morgen gewoon gezond weer op.

Lees meer over veiligheid in de vereniging.

Bootduik met ‘De Helga’

Bootduik met ‘De Helga’

Jaarlijkse bootduik met ‘De Helga’

Tring. tring, tring, tring. Allemachtig waarom gaat die wekker nu weer zo vroeg af. Het is toch zondag?! Slaperig geef ik een klap op het ding. Ik heb nog zo’n ouderwetse wekker. Volgens Wikipedia “Een wekker is een klok, die op een vooraf ingesteld tijdstip een geluid of een ander signaal geeft, met het doel de gebruiker te wekken. Als men wakker is, kan het geluid afgezet worden. De klassieke wekker is een mechanische klok, die iedere dag opgewonden moet worden.” Kortom, ik ben dus wakker en ik weet ook weer waarom. Vandaag staat de jaarlijkse bootduik met ‘De Helga’ op het duikprogramma.

De voorbereiding..

Manlief is weer zo lief geweest om alle duikspullen zaterdag al bij elkaar te zoeken en de auto staat klaar. Hup, op naar Bruinisse waar de Helga aan de Vluchthavenkade al op ons ligt te wachten voor de bootduik. We zijn dit jaar met een selecte groep duikers, en iedereen heeft er zin in. Met elkaar sjouwen we alle duikspullen en duikflessen aan boord. Ankers los en varen maar!

Te gast bij ‘De Helga’

In de knusse kajuit van de Helga, waar het lekker naar dieselmotor ruikt, en de tijd lijkt stil te staan zorgt onze gastvrouw voor een bakkie opschenk-koffie. En tijdens de lunch later bakt ze heerlijke uitsmijters en hamburgers. De maagjes worden goed gevuld aan boord. Maar uiteraard wordt er ook gedoken.

Vandaag staat Stavenisse als eerste duikstek op het programma. Omdat we op de Oosterschelde duiken, moeten we rekening houden met het tij. Na de buddy-indeling en een briefing kleden we ons om en springen een voor een van boord. Leuk om na alle oefening in het zwembad weer eens echt met een commando of schredesprong te water te gaan. Even boven het water uitzwemmen naar de boei en dan langs de lijn afdalen naar de bodem, op ca. 10 meter diepte. In duikersjargon heet dit ‘afdalen in het blauw’.

‘Afdalen in het blauw’

Tja…terwijl ik afdaal naar de bodem heb ik moeite mijn buddy nog te zien, en ik ben blij dat ik een dieptemeter heb. Het zicht is belabberd, en van ‘blauw’ is geen sprake. Ik ben opgelucht als ik wazig de contouren van de bodem ontwaar. We volgen de bodem en blijven op een diepte tussen de acht en zes meter. Het zicht blijft matig. Misschien duiken we in ons eigen stof, of dat van mededuikers, of het is gewoon slecht.

En, als toetje een zeedonderpad

Op zulke momenten vind ik het echt weer even doorbijten om duiken in Nederland leuk te vinden. Gelukkig zien we wel heel wat zeesterren en hooiwagenkrabben. Dat geeft toch een voldaan gevoel, want deze dieren zie je maar beperkt in de Grevelingen, en dat maakt de Oosterschelde dan weer leuk. O, en dan een hele grote dikke kreeft in een band, en als toetje nog een zeedonderpad. Dan zit de tijd erop en stijgen we op ‘in het blauw’. Ook dit vind ik geen pretje zonder zicht. Geen bodem, geen boot, alleen met je buddy en je ogen gefixeerd op de duikcomputer. Geen wonder dat er gezegd wordt dat ‘als je in Nederland leert duiken, je het overal kunt’. Ik geef dan duidelijk de voorkeur aan ‘overal’, en denk in gedachten aan een heerlijke bootduik in de rode zee.

Op naar de hangmosselen!

Aan boord warmen we weer op en de Helga vaart ons naar de volgende duikstek van de dag: de mosselhangcultuur bij Bruinisse. Hangcultuurmosselen worden hangend in de waterkolom gekweekt. Pasgeboren mossellarven zweven door het water en hechten zich met hun byssusdraden vast aan de longlines, drijvers en ankers die de kwekers hebben geïnstalleerd. De productie van hangcultuurmosselen in Nederland bedraagt nog maar een klein deel van de totale mosselproductie.

Voor ons duikers is zo’n ‘akker onder water’ een prachtige duikplek. En, we hebben geluk, want de zon is gaan schijnen en het zicht op deze duikstek is goed. Wat ook scheelt voor het zicht is dat je bij een mosselhangcultuur vrij ondiep duikt. Tussen de 0,5 en 4 meter diep, met de bodem op 12 meter. Dus geen stof van de bodem en bovendien zuiveren de mosselen het water ook nog. De lange rijen hangende mosselen geven een prachtig gezicht. We gaan op zoek tussen het wier en de mosselen naar jonge snotolfen, want die verstoppen zich rond deze tijd van het jaar in de hangcultuur.

Een spookkreeftje is net een stripdiertje

Helaas vandaag geen succes, maar dat geeft niet want door het heldere zicht en de zon maken we een prachtige duik. En het leukst van alles vind ik toch wel de spookkreeftjes. Het zijn er duizenden, die overal op de mosselen en de longlines aan het dansen zijn. Persoonlijk vind ik een spookkreeftje een soort van stripdiertje. Teken een rechte streep, onderaan twee schuine strepen als pootjes, twee rechte streepjes als armpjes en dan nog een soort van hoofdje bovenaan. En ze dansen. Ik ben in het gelukkige bezit van een onderwaterloep en kan zo heel erg genieten van deze stripfiguurtjes. Voor een echte biologie-uitleg verwijs ik graag naar de site van stichting anemoon.

Tevreden klimmen we weer aan boord van de Helga en varen terug naar Bruinisse. Wat een top dag! Fijn dat ik zo vroeg ben opgestaan voor deze prachtige bootduik, en volgend jaar graag weer.

Een blog van Saar Oudenbroek

De eerste duik!

De eerste duik!

Iedereen die in Nederland duikt of heeft gedoken kent het gevoel van de eerste duik in Nederlands water. De spanning van duiken in water dat overduidelijk niet zo helder is als de tropische stekken. En wat doet het koude water met je? Saar is al enkele jaren een zeer actief lid van de vereniging en vertelt over haar eerste duikervaring in Nederland.

Eerste buitenduik

Vol adrenaline sta ik langs de waterkant bij Slag Stormvogel in Oostvoorne. Samen met mijn oudste zoon maken we vandaag onze eerste buitenduik in Nederland. Het is begin april, het weer is matig en het water is …3 graden. Op dat moment ken ik het gevoel van (koud) water dat langzaam je natpak in stroomt gelukkig nog niet. Onze mededuikers van de vereniging spreken ons bemoedigende woorden in. Het komt allemaal goed.

In de kou omkleden, opwarmen met hete soep

Twintig minuten later klauter ik het water weer uit. Het was koud, enerverend en wat een ervaring na ons 1*-brevet in een warm land te hebben gehaald. Snel omkleden, ja ook dat is een nieuwe ervaring. Dat omkleden gebeurt namelijk gewoon bij je auto. Gek?! Ja even, maar ook dat went, en het alternatief om met je natte duikpak je in een auto proberen om te kleden is niet uitvoerbaar.

Met onze dikke truien aan sluiten we ons na de duik aan bij de Soep. Een mooie traditie van onze duikvereniging, bij de eerste buitenduiken verzorgt een van de leden warme soep. Vol belangstelling informeren de mededuikers naar onze eerste Nederland ervaring. En wij…wij zijn verkocht. Na deze eerste duik in Nederland volgen er nog velen. En vooral het duiken in zoutwater, Zeeland, met alle onderwaterleven blijft ons bekoren. Dat en het warme bad van onze duikvereniging Sub Marine Stars.

‘Pap, pak je kans!’

Ruim 1,5 jaar later staan zoonlief en ik met vrienden en manlief aan de waterkant bij Dolfirodam in Zeeland. Wij gaan met elkaar duiken. Manlief niet. Nee hoor, hij duikt niet in Nederland. Veel te koud en wat valt daar nou te zien… Als wij na onze eerste duik die dag enthousiast boven komen, blijkt dat het door de vriend gehuurde duikpak hem niet goed past. Dus ligt er een complete duikuitrusting ongebruikt op de steiger. ’Pap, dit is je kans’ zegt zoonlief. ‘Je kunt een duik met mij maken, je hebt een brevet, laten we even vijf minuten ondergaan’. Manlief denkt er even over na. Het is eind augustus, mooi weer en het water is …19 graden.

‘Goh, het lijkt wel de Efteling onder water’

Vijfenveertig minuten later komen zoon- en manlief weer boven water. Het enthousiasme straalt van beide af. ’Goh het lijkt wel de Efteling onder water’, aldus manlief. En dat is denk ik de mooiste uitspraak die ik ooit over duiken in Zeeland heb gehoord. Want inderdaad met alle kreeften, krabben, garnalen, slakjes, zeenaalden, grondeltjes, mossels enz is het bijna nooit saai. Er is altijd wel een onderwaterbewoner die zijn kopje ergens uit steekt, of je met priemende oogjes aanstaart. De rest van onze duikbelevenissen in Nederland duurt nog steeds voort. En manlief? Die duikt inmiddels ook als ik het allang te koud vind, en is enthousiast onderwater-fotograaf.

Een duikweekend vol gezelligheid

Een duikweekend vol gezelligheid

Het is guur weer bij het duikweekend. Gelukkig staat er een grote partytent met picknicktafels op het campingveld opgesteld. Een grote ketel warm water hangt klaar voor de hete thee. De duikers kruipen langzaam uit de koepeltentjes en zijn klaar voor de ‘early morning’ duik. Want duiken zullen we, dit weekend…

Een impressie van het duikweekend

Ja, zo stelt de gemiddelde ‘niet duiker’ zich een duikweekend in Nederland voor. Nou, gelukkig is de realiteit bij Duikvereniging Sub Marine Stars minder spartaans. Een korte impressie van het afgelopen duikweekend: Op woensdagavond vertrekken manlief en ik al met onze sleurhut naar camping Muralt in Scharendijke. Na een voorspoedige reis wachten er al diverse gezellige mede-duikers, met partner of moeder, op het veld. Na ‘even de pootjes te hebben uitgedraaid’ krijgen we direct een bakkie koffie. Niks oploskoffie, maar gewoon Nespresso ‘what else?!’. De avond is lang en gezellig. 

Op donderdag duiken dan? De aanwezige duikers ‘duiken’ nog even: ‘Verkouden, last van de knie, last van een elleboog, de teckels moeten nog getraind, manlief is jarig’ en nog vele andere uitvluchten. Ook op donderdag staat de gezelligheid voorop. 

Vrijdag dan duiken?

Via de groeps-WhatsApp (het is dit jaar bijna gelukt om geen persoonlijke wisse wasjes te delen via de App) inventariseren we wie wanneer op de camping arriveert. Met een select clubje van zes duikers maken we die middag een prachtige duik bij Den Osse. Wat een genot om daar eens buiten het weekend te duiken. Het zicht is goed, manlief en ik blijven lang onder. We zien een diversiteit aan Zeeuwse fauna: paling, groene wier slakjes (heel veel), dahlia, noordzeekrab, kreeft, garnaal, krab, grondel, spons. Top duik! Terug op de camping druppelen de weekendgangers binnen. Wat een leuk weerzien. Niet alleen duikers, maar ook partners en kinderen. Een grote groep gaat samen de heerlijkste frietjes van Zeeland eten bij Sander’s ‘Even Pauze’. De resterende groep steekt de barbecue aan op de camping. De avond is lang en gezellig. Nachtduiken? Nee geen belangstelling. ‘Te veel friet gegeten, moet de tent nog opzetten, net een biertje open getrokken, enz’. 

Zaterdag, een dag vol activiteiten

Zaterdag duikdag! De evenementencommissie verdient veel lof. Ze hebben het weekend grondig voorbereid, zelfs de camping toiletten zijn geïnspecteerd en er is een ambitieus duikschema opgesteld. Om 9 uur staat er een duik gepland bij Zoetersbout. Zaterdagochtend ‘duiken’ er heel wat SMS-ers. Ja, nog even hun comfortabele bedje in de caravans in. Want zaterdagochtend klettert het werkelijk van de regen. Alleen een paar echte diehards van de vereniging gaan naar Zoetersbout. Gelukkig maar, want daar blijken ook nog een aantal niet kampeerders zich bij de groep aan te sluiten.

Naar wat ik gehoord heb (ja ik lag ook in mijn warme bed) hebben ze een mooie duik gemaakt, met op grotere diepte (>15m) prima zicht. Ons nieuwste lid Anita maakt die ochtend haar eerste duik in Nederland, samen met Lisette. Ondanks het tekort aan lood, vind Anita het super mooi. ’s-Middags duiken? Enkele dames gaat liever winkelen, twee mannen laten liever hun haar blonderen op de camping, maar gelukkig blijft er ook een groep duikers over. Bij Den Osse Haven maken we opnieuw een mooie duik. ’s-Avonds brengt ‘Piet van het Karretje’ de barbecue. Het hele veld is inmiddels gevuld met SMS-ers. We bezetten maar liefst tien camping plekken, en ook enkele niet kampeerders komt gezellig naar de barbecue. O ja, en na de regen van de ochtend was het heerlijk weer geworden. De avond is lang en gezellig. 

Zondag, een dubbele duik staat gepland

Zondag duikdag! Maar liefst twee duiken staan gepland. Ook hier wordt weer driftig ‘ gedoken’. Uh…’we moeten de tent nog afbreken, de caravan moet van het veld, nog steeds verkouden, last van’. Ja, je raadt het al, alleen een aantal diehards gaan op zondag nog duiken. En dat is nu juist het mooie van ons duikweekend. De diehards (echte duikers) hebben maatjes om te duiken, de ‘duikers’ komen vooral ook voor de gezelligheid. Want bij duiken staat veiligheid voorop, maar binnen onze vereniging telt ook gezelligheid mee. En wat mooi dat we in ons duikweekend daarbij ook de partners en kinderen van onze leden kunnen betrekken. 

Volgend jaar weer!

Een blog van Saar Oudenbroek.

error: U kunt geen foto\'s downloaden