fbpx

Odette ongenode gast duikweekend

Odette ongenode gast duikweekend

Four seasons in one day dat vat de weersomstandigheden tijdens het onlangs gehouden duikweekend redelijk samen. Sneeuw ontbrak gelukkig, maar verder was het dit jaar niet alleen qua weer, maar in álle opzichten een anders-dan-anders duikweekend. Een terugblik.

Het anders-dan-anders karakter begint al met de datum. Gewoonlijk valt dit kampeerevenement begin juni, maar corona dwong de organisatie het te verzetten naar september. Geen probleem, de afgelopen jaren hebben we heel mooie septembers gehad… Boy, were we wrong! Naarmate het weekend nadert, zijn de voorspellingen verre van een mooie nazomer, eerder barre voorwinter.

Officiële aftrap

Vrijdag is de officiële aftrap van het evenement en zullen de laatste deelnemers op camping Muralt arriveren. De laatsten? Het begint net? Ja, de meeste deelnemers konden niet langer wachten en verbleven al een of meerdere nachten in het Zeeuwse. Nachten in het teken van een flinke zuidwester. En de vrijdag leek daar niet voor onder te gaan doen. 

Weer of geen weer, flinke jongen die een Sub Marine Star een duik ontneemt, dus vrijdag gaan we gewoon duiken. Flessen worden gevuld, getijdentabellen gecheckt, weerberichten vergeleken… Helaas, ondanks de zeer gunstige getijden, klinkt de Zeelandbrug bij windkracht 5-6 niet als een goed idee. Dan maar naar Den Osse, dat ligt theoretisch gunstiger ten opzichte van de wind en er is geen stroming. 

Dat de praktijk wat weerbarstiger is, blijkt als we de trap naar het water afdalen. Het water staat ook hier in standje golfslagbad. Zonder duiken geen duikweekend, dus we springen toch de woelige baren in. Het zicht is na de eerste meters best redelijk en we kunnen ternauwernood een enorme zeepaddestoel ontwijken die in volle vaart voorbij zwemt. Bijzonder! Verder niet veel bijzondere waarnemingen, op een flink aantal zeer grote zeenaalden na, wel een prima duik. De eerste duik van dit weekend kunnen we afvinken.

Wind, storm, Odette

Op ons gemak rijden we terug naar de camping, waar de windhaan steeds fanatieker draait. Voor Zeeland wordt minstens windkracht 8 met zeer zware windstoten voorspeld. De storm is al Odette gedoopt en zij waait inmiddels stevig, vergezeld door regenbuien. Iedereen die in het bezit is van een wat ruimer kampeermiddel vlucht bij elke plens water naar binnen. Met een beetje geluk voor de trekkerstent-kampeerder is er genoeg ruimte in iemands caravan om hem coronaproof binnen te laten. Niet echt het idee van een gezamenlijk duikweekend. In groepjes wordt er iets voor het avondeten bedacht. Een aantal kookt zelf, maar de rest kiest voor het gemak van een restaurant.

Ravage

’s Avonds toont Odette zich steeds meer van haar felste kant en rond tien uur grijpt ze de voortent van twee Duitse veldgenoten. Gelukkig is de regen gereduceerd tot druppels als we helpen met het afbreken van hun tent. Terwijl we de nog overeindstaande voortenten beoordelen op stormvastheid, merken we op dat die van Megteld wel ‘lekker in de rubbers danst’. Op dat moment openbaart de tentnok een bundel licht en flappert het dak alle kanten op. Odette heeft ook deze voortent verslonden. Gezamenlijk halen we de ravage zo goed mogelijk neer. Wat volgt er nog? De trekkerstenten en de overige tenten staan in de luwte en zien er stabiel genoeg uit om de strijd met deze stormfurie te weerstaan. Enigszins gerust gaan we naar bed.

De nacht is onstuimig en nat. Odette beukt op campers, caravans en tenten en haar waterige gezelschap doet menigeen vrezen voor lekkage of ander nat ongemak. Ontspannen slapen is er niet bij. ’s Ochtends gaan we op een droog moment even naar buiten en blijken de kampeerplaatsen ineens op de oever van een beekje te liggen dat er gister nog niet was. De voortent van Hans en Jeannette die zo vernuftig verbonden was met de luifel van Margarets caravan heeft Odette’s toorn ook niet overleefd. De stokken waren niet bestand tegen de hoeveelheid water die ze over ons uitstortte. Wind is in Zeeland geen zeldzaamheid en al eerder speelde storm een rol in ons duikweekend, maar de combinatie met de grote hoeveelheden regen is deze keer toch wel uniek. En destructief. Op de camping zijn meerdere voor- en bijtenten ten prooi gevallen aan deze veeleisende dame.

Duik of geen duik

Gelukkig kunnen we vandaag totdat De Schouw verhuurd is daar verblijven. Om half elf vertrekken we met koffie en koek richting de recreatieruimte. Het waait nog steeds stevig en dreigende luchten wisselen de regenbuien af. Beduusd van de zeer aanwezige doch ongenode gast van deze nacht, gaan we aan de tafels zitten. Er is nauwelijks animo voor een duik. We verwachten slecht zicht door de wind en nog steeds hoge golven, geen aantrekkelijk vooruitzicht. 

Hans en Melvin (vanochtend speciaal met het gezin toch nog naar Scharendijke gereden) durven het wel aan, want de voorspelling voor de middag is gunstiger. De regen neemt af en ze vertrekken snel, terwijl de rest zich bezint op een alternatief programma. Het lijkt even droog en een groepje gaat, gewapend met paraplus, wandelen om nog even buiten te zijn en mogelijk zeehonden te spotten. Toch nog (onder)waterleven. Onder een zwart hemeldek lopen we richting de Kabbelaar. Ineens klaart het op en de wind neemt snel af. Odette lijkt in haar schulp gekropen. 

Stille wateren

Wat blijkt als we de dijk opgeklommen zijn? De Grevelingen ligt er schitterend bij. Rustig water en van bovenaf kijk je zo vier meter diep. Spijt! Het is inmiddels zo warm dat we de jassen uittrekken. Alsof er niets gebeurd is. Langs Het Koepeltje lopen we naar de inlaat waar twee zeehonden in het heldere water vissen. We willen naar de andere zijde van de Brouwersdam om langs de Noordzee terug te lopen. Terwijl we de trap naar de tunnel aflopen zien we dat de onderste trede onderwater staat. Roy peilt de diepte en redt het maar net met zijn kaplaarzen. Bijna dertig centimeter water! Odette was dus geen slechte droom.

Terug op het veld, blijkt dat de dappere duikers een mooie duik hebben gemaakt. Goed zicht en windstil water. Ja, wrijf het maar in! De rest heeft zich vermaakt in De Schouw of op de camping.

Anders-dan-anders zaterdagavond

Zaterdagavond is zoals gebruikelijk barbecue-avond. Omdat De Schouw verhuurd is, mogen we gebruikmaken van de caravanstalling om overdekt en op gepaste afstand te kunnen zitten met een grote groep. Gezien het mooie weer op het moment, is het bijna een teleurstelling om binnen te moeten zitten. Maar, de staart van Odette zou zomaar nog eens kunnen uitslaan, dus kiezen we het zekere voor het onzekere. Het Karretje staat half in de roldeuropening van de stalling, zodat bij onverwachte streken van deze dame alles toch droog blijft. De tafels hebben we vanochtend al klaargezet en ieder brengt zijn eigen stoel mee. Het eerste vlees is net gaar als de het begint te regenen. Piet bakt onverstoorbaar door en het wordt nog gezellig zo tussen de caravans en surfkarren. Na het eten serveren we ijs en koffie zodat we niet allemaal direct weer in onze eigen hut gaan schuilen. 

Rond tien uur keren de laatsten terug op het doodstille veld. De meeste lichten zijn uit. Nog nooit was het in een duikweekend op zaterdagavond al om die tijd helemaal rustig. Odette weet hoe ze ons temt. Die nacht roert Odette inderdaad nog haar staart. Wederom wind en regen, gelukkig iets minder krachtig allemaal en alle voortenten zijn toch al geveld of veilig opgeborgen.

Schone start

Zondagochtend begint gelukkig wat aangenamer, geen regen en een waterig zonnetje. Fijn, dan kunnen alle tenten zo droog mogelijk mee naar huis. Op het stukje bestrating liggen om beurten tenten om nagedroogd en waar nodig schoongeboend te worden. Als iedereen zo’n beetje ingepakt is en de uittocht begonnen is, besluiten een aantal nog een slotduik te maken op Den Osse. Het blijft een duikweekend. Ook weer anders-dan-anders want normaal wordt er meestal niet meer gedoken op zondag. 

Laatste duik

Op weg naar de duikstek rijden er twee ambulances weg en er staat een politie-auto in de berm. Dat ziet er niet goed uit. Er blijkt een duikster te zijn overleden. Altijd treurig nieuws. Zij ligt nog aan de waterkant en we vinden het niet gepast hier nu te gaan duiken. We wijken uit naar Den Osse Haven. 

Oh ja, even vergeten… wel een flink stuk lopen en vooral een flink stuk uitzwemmen, maar meestal een mooie duikstek. Er zijn golven en dat is vooral in het ondiepe deel niet heel prettig. Het zicht is redelijk en we maken nog een leuke duik. Ter afsluiting schenkt Marjolein nog koffie in en nemen we dit anders-dan-anders duikweekend nog eens door. 

Dan zit het ook voor de laatsten erop. Onder een inmiddels weer donkere lucht rijden we naar huis en het begint te druppelen. Heeft ze echt berouw of zijn dit de krokodillentranen van Odette?

Foto’s: Marjolein, Marco, Nancy

In beweging tegen de orcavinnen!

In beweging tegen de orcavinnen!

De volgende blog is geschreven in het hoogtij van de coronacrisis. De eerste maanden van de maatregelen zitten erop… Het duikseizoen is – een soort van – begonnen en langzamerhand halen we het duikmateriaal weer uit schuren, kasten en opbergruimtes. Je zou haast denken dat met al dat ophoudend gedrag het onderwaterleven verder opbloeit. Laten we dit maar even zien als een goed vooruitzicht. Wel begint dat weinig sporten en beweging er een beetje bij me in te hakken.

Tijd voor meer beweging

Nu was de duiksport nooit echt een calorieverslinder of conditie-aanjager, maar met het meer thuiszitten de afgelopen maand(en) beginnen de corona-kilo’s zich ze verzamelen rond de heupen. En de zwembadjes lijken zich te evolueren in ware orca-vinnen. Dat klinkt als een bijzondere transformatie, maar fraai is het niet. Tijd om ze weg te werken met wat beweging. Bij ons thuis is een paar weken geleden de knop omgegaan.

De aanpak van Lisa

Lisa is begonnen met het bewegen achter de televisie met YouTube-filmpjes. Bij haar vielen de online danslessen in de smaak. Diverse Latina-powerwomen doen de meest wilde work-out dance-moves. En met stille bewondering aanschouw ik de dappere pogingen van Lisa om deze vrouwen na te doen. Natuurlijk in stille bewondering, want als je er te veel over zegt, dan moet je meedoen.

De aanpak van Roy

Zelf ben ik begonnen met de beginner ab work-outs. Gedurende mijn zoektocht ben ik op slag verliefd geworden op instructeur Pamela Reif, een getrainde jonge dame die de work-outs op een leuke en toegankelijke manier begeleidt. Ze houdt het tempo erin, geeft de ruimte om de nieuwe oefeningen uit te proberen en ook niet onbelangrijk ze zwaait altijd naar me als de oefening is afgerond met soms zelfs een handkusje.

Pamela Reif

De aanpak, hoe het niet moet

Lies gebruikt daarnaast ook een enige tijd een hoelahoep in huis. Voor degene die weleens bij me thuis zijn geweest: ik woon niet al te groot en ik bewonder dat hoelahoepen überhaupt in m’n huis mogelijk is. Toen moeders sinds lange tijd weer langs kwam en de hoelahoop zwervend tegenkwam, herleefde ze denk ik één van haar hoelahoop-momenten (wie kent het niet?). Met enthousiasme geeft ze een zwiep aan de hoelahoep en de eerste tien bewegingen lijken rommelig goed te gaan. Met de elfde draai vliegt de hoelahoep tegen de hamsterkooi aan en de inhoud, inclusief zaagsel, huisje en hamster, vliegt door ‘t appartement heen.

De aanpak van moeders

Moeders zit bij hardloopvereniging de Leidse Road Runners en met hardloopcollectief Hollen met Han traint ze zich in het hardlopen. Ergens zes jaar geleden heeft ze haar hardlooprooster naar me doorgestuurd, van ‘Roy is dit niet iets voor jou’. En onder de huidige omstandigheden heb ik met frisse tegenzin met beide handen het rooster opgepakt. De eerste weken gingen bijzonder moeizaam. Misschien is het wel herkenbaar…? Een zeurend gevoel in je lichaam dat je niet meer wil. Uit eigen ervaring blijkt dat dit na enkele weken verdwijnt, mits je volhoudt. Nu zit ik alweer in week 5 en merk ik dat het uitdagen van mezelf steeds gemakkelijker gaat.

Survival of the fittest?

Ik hoorde dat meerdere leden worstelen met beweging en het fit blijven, dus wil je het hardloopschema hebben? Laat het mij weten, dan stuur ik hem door. Het schema is geschreven voor meerdere afstanden. Is bewegen even geen prioriteit? Dan kunnen de orca-vinnen nog altijd van pas komen als we weer naar het buitenwater toegaan ;).

Als de nood hoog is…..

Leon in de vijver

Als de nood zo hoog is dat je het echt niet meer op kunt houden dan.. Met die gedachte werd ik vanmorgen wakker en nu zal eenieder denken, dan ga je uit bed en ga je gewoon naar het toilet toe. Maar nee hoor, niet in mijn geval. Dat wat ik echt niet langer kon ophouden, was de drang om een duik te maken, maar hoe doe je dat in coronatijd? Eenieder heeft daar zo zijn mening over klaar. Onder water kun je elkaar niet besmetten. Duik solo dan kun je zeker niemand besmetten. Wees solidair met de Belgen die al helemaal niet mogen duiken. Als je dan toch zo nodig wil duiken, denk er dan ook eens over na dat als er iets gebeurt ze het in de ziekenhuizen het al druk genoeg hebben. Andere duikers gaan ook niet duiken dus waarom zou ik dan wel gaan. De aandrang was wel erg groot, dus er moest wat gebeuren. Maar dan wordt het wel erg moeilijk, want eigenlijk zijn er 2 hele kleine woorden die alles duidelijk maken: BLIJF THUIS!! Maar dat is dan wel weer erg moeilijk, want dan kan ik zeker niet duiken, behalve dan terug in mijn bed stappen. STOP!!

Thuisduiken

Ik bedenk mij ineens: dat moet toch anders kunnen! Ik heb toch niet voor niets zo’n grote vijver in mijn tuin gegraven. Dat is thuis, ik duik solo, kans op decompressieverschijnselen vrijwel nul met een diepte van 1,5 meter, en ach waarom solidair met de Belgen en met andere duikers zijn? Ik dacht dit opent perspectieven. Ik ga mijn bed uit en ga direct naar de sportkamer. Mijn droogpak hangt er klaar voor. CHECK! Mijn stabjack hangt ernaast. CHECK! Mijn tank is gevuld. CHECK! Mijn automatenset heeft net een servicebeurt gehad bij DivePost om ook deze door de crisis heen te helpen, dus die is er klaar voor. CHECK! Computer, duikbril, lood, vinnen, handschoenen en cap. CHECK! Fotocamera in onderwaterhuis gestopt, compleet met flitsers en volle batterijen. CHECK! Niets houd mij meer tegen vandaag, ik ga duiken!!! Geen nood aan de man. Snel ontbijten en dan begint de voorbereiding.

Opbouwen

Ik bouw mijn hele set op en zet deze alvast klaar op de steiger. Jawel, er is een grote steiger met voldoende ruimte aanwezig. Vervolgens doe ik mijn overall en droogpak aan en loop naar de steiger, waar Marjolein al klaar staat om deze historische duik vast te leggen. Set omhangen, computer, vinnen, duikbril, handschoenen, cap enz. aantrekken en dan ben ik er klaar voor mijn eerste soloduik. Eerst een buddycheck in mijn eentje. Kraan staat open. CHECK! Mijn uitrusting is compleet. CHECK! 210 bar in de tank CHECK! Duikplanning: max. 60 minuten en een maximale diepte van 1,5 meter, al zal ik daarvoor een kuiltje moeten graven. CHECK! Octopus, eigen automaat en stabjack werken naar behoren. CHECK. Camera ligt klaar op de steiger om na het te water gaan het toestel te pakken CHECK! Nog even kijken of er niemand voor mij in het water ligt CHECK!

Te water

En dan ga ik met een schredesprong te water. Nou laat ik dat toch maar niet doen, want met slechts 1,4 meter diepte gaat dat zeer doen. Dan maar een soort van rol achterover alsof je van een RIB af te water gaat. Plons en ik lig in het water. Eerst maar wat foto’s aan het oppervlak maken om vervolgens in de diepte af te dalen. Eenmaal onder water is het fotograferen niet echt een optie, omdat het zicht niet verder reikt dan 25 cm. Na de geplande duik te hebben gemaakt, doe ik mijn opstijging met natuurlijk niet meer dan 9 meter per minuut en een safetystop van 3 minuten op 50 cm, omdat 5 meter geen optie was. Na de maximale duiktijd van 60 minuten, sorry seconden, kom ik weer bovenwater en aan het oppervlak zwem ik naar de steiger terug, doe mijn set af, welke ik met behulp van Marjolein weer op de steiger zet. Vervolgens klim ik zelf op de steiger, waar mij een heerlijke verrassing wacht. Marjolein staat al klaar met de buitendouche die ik gewend ben na het duiken. Na deze heerlijke douchebeurt spuit ik alle duikmaterialen schoon. Gelukkig is mijn nood gelenigd en met een voldaan gevoel, stap ik van de steiger af en loop richting huis en direct naar het toilet, want ik was bijna vergeten dat ik hoge nood had!

Verschillende typen leden

Verschillende typen leden

Deze keer een blog van Saar Oudenbroek over de verschillende typen leden en de Sinterkerstennieuw op 17 december.

Sinterkerstennieuw 2019

De dagen worden steeds korter en de avonden steeds langer. Buiten is het fris en het water van Zeeland lijkt ver weg. Tijd voor cocoonen met kaarsjes op de bank en tijd voor de een luie zondag en tijd voor wat reflectie. Zo ook op onze duikvereniging bijvoorbeeld. Een mooie mix van mensen van allerlei pluimage, van kort, dik, lang, brabo’s, hagenaars en hagenezen, en leidschendammers niet te vergeten. En van verschillende typen leden. Wat ons bindt, is de duiksport en onze vereniging. Fijn dat er binnen onze vereniging ruimte is voor al die verschillende leden. Voor de commissie evenementen vast een uitdaging om het iedereen naar de zin te maken op het Sinterkerstennieuw op 17 december.

Ik blik eens vooruit op dit spektakel in combinatie met de verschillende typen leden binnen duikvereniging Sub Marine Stars:

De duikers

Allereerst zijn er de duikers. Nu zul je denken op een duikvereniging is iedereen een ‘duiker’ maar ik bedoel hiermee de goed geoutilleerde en serieuze duikers. In het buitenwaterseizoen staan ze klaar om andere duikers te assisteren. Ze beheersen hun skills goed, of werken eraan om ze nog beter onder de knie te krijgen. Ook in het binnenseizoen besteden ze hun zwembadtijd nuttig. Met elkaar aan de slag met de skills. En na afloop wordt er gesproken…over duiken. Deze groep kun je met Sinterkerstennieuw prima een kunstkerstboom onder water laten opzetten. Ook zijn ze prima op hun plek bij het onderwaterdobbelspel. In een perfecte trim uiteraard zwevend boven de bodem!

De fotografen

Een kleine groep, maar wel bloedserieus. In het buitenwater dan vooral. Elk krabbetje, slakje en elke kreeft wordt vastgelegd, en hun digitale fotoarchief beslaat vele gigabytes. In het zwembad zijn ze een beetje verloren. Ronddwarrelende haren zijn buiten de zwemmers en duikers in het bad het enige interessante (macro) fotomateriaal. Maar met Sinterkerstennieuw halen ze hun hart op. Tijd voor leuke plaatjes voor de website of facebook.

De onderwaterbiologen

Een fascinerende soort. Kan lyrisch praten over spookkreeftjes, neteldieren en de geweldige variëteit aan de naaktslakken in Nederland. Druk beoordelen of ze na een duik nu de gewone of de kleine knuppelslak hebben gezien. Zijn bovenwater ook bovengemiddeld geïnteresseerd in de natuur. En ook voor hen valt het binnenwaterseizoen niet mee. Besteden de tijd in het zwembad het liefst aan zwemmen en werken in de winter hun kennis van de fauna weer bij. Sinterkerstennieuw is een uitdaging. Sint op een zeepaard, de arrenslee getrokken door sepia’s? Of dan toch maar onderwatermemory met afbeeldingen van stekelhuidigen?

De verenigingsdieren

Deze soort heb je op elke vereniging. Komen vooral voor het gezelschap, het samenzijn met anderen, en het gezamenlijk uitoefenen van dezelfde hobby. Zijn onmisbaar voor de sfeer en chemie tussen leden onderling. Kijken uit naar het duikweekend, de borrel in het zwembad en duikstekken als Scharendijke en Den Osse, waar je na de duik gezellig op een terras wat kunt drinken of een patatje eten. Met Sinterkerstennieuw zijn ze zeker van de partij. Het maakt niet uit wat er gebeurt op die avond, als er maar veel leden zijn, en iedereen lekker na afloopt, blijft hangen bij de bar.

De ‘nieuwen’

De ‘nieuwen’

Nieuwe leden starten in het binnenwaterseizoen, en komen om hun brevet te halen, of voor een van de eerdergenoemde interesses. Hebben het in het begin best moeilijk om alle leden te leren kennen. Want niet elke ‘soort’ is even frequent in het zwembad aanwezig. En het echte duiken begint pas in april, waar dan ineens leden verschijnen die ze nog niet eerder hebben gezien.

Als we nu dit jaar zorgen dat we allemaal aanwezig zijn bij Sinterkerstennieuw op 17 december, zijn de ‘nieuwen’ niet langer nieuw en maken we er een gezellige avond van! Ik geloof dat ik wel weet bij welke soort ik hoor…

Disclaimer: deze blog is geschreven op persoonlijke titel en kan gelezen worden met een vette knipoog naar ‘alle soorten’

Bootduik met ‘De Helga’

Bootduik met ‘De Helga’

Jaarlijkse bootduik met ‘De Helga’

Tring. tring, tring, tring. Allemachtig waarom gaat die wekker nu weer zo vroeg af. Het is toch zondag?! Slaperig geef ik een klap op het ding. Ik heb nog zo’n ouderwetse wekker. Volgens Wikipedia “Een wekker is een klok, die op een vooraf ingesteld tijdstip een geluid of een ander signaal geeft, met het doel de gebruiker te wekken. Als men wakker is, kan het geluid afgezet worden. De klassieke wekker is een mechanische klok, die iedere dag opgewonden moet worden.” Kortom, ik ben dus wakker en ik weet ook weer waarom. Vandaag staat de jaarlijkse bootduik met ‘De Helga’ op het duikprogramma.

De voorbereiding..

Manlief is weer zo lief geweest om alle duikspullen zaterdag al bij elkaar te zoeken en de auto staat klaar. Hup, op naar Bruinisse waar de Helga aan de Vluchthavenkade al op ons ligt te wachten voor de bootduik. We zijn dit jaar met een selecte groep duikers, en iedereen heeft er zin in. Met elkaar sjouwen we alle duikspullen en duikflessen aan boord. Ankers los en varen maar!

Te gast bij ‘De Helga’

In de knusse kajuit van de Helga, waar het lekker naar dieselmotor ruikt, en de tijd lijkt stil te staan zorgt onze gastvrouw voor een bakkie opschenk-koffie. En tijdens de lunch later bakt ze heerlijke uitsmijters en hamburgers. De maagjes worden goed gevuld aan boord. Maar uiteraard wordt er ook gedoken.

Vandaag staat Stavenisse als eerste duikstek op het programma. Omdat we op de Oosterschelde duiken, moeten we rekening houden met het tij. Na de buddy-indeling en een briefing kleden we ons om en springen een voor een van boord. Leuk om na alle oefening in het zwembad weer eens echt met een commando of schredesprong te water te gaan. Even boven het water uitzwemmen naar de boei en dan langs de lijn afdalen naar de bodem, op ca. 10 meter diepte. In duikersjargon heet dit ‘afdalen in het blauw’.

‘Afdalen in het blauw’

Tja…terwijl ik afdaal naar de bodem heb ik moeite mijn buddy nog te zien, en ik ben blij dat ik een dieptemeter heb. Het zicht is belabberd, en van ‘blauw’ is geen sprake. Ik ben opgelucht als ik wazig de contouren van de bodem ontwaar. We volgen de bodem en blijven op een diepte tussen de acht en zes meter. Het zicht blijft matig. Misschien duiken we in ons eigen stof, of dat van mededuikers, of het is gewoon slecht.

En, als toetje een zeedonderpad

Op zulke momenten vind ik het echt weer even doorbijten om duiken in Nederland leuk te vinden. Gelukkig zien we wel heel wat zeesterren en hooiwagenkrabben. Dat geeft toch een voldaan gevoel, want deze dieren zie je maar beperkt in de Grevelingen, en dat maakt de Oosterschelde dan weer leuk. O, en dan een hele grote dikke kreeft in een band, en als toetje nog een zeedonderpad. Dan zit de tijd erop en stijgen we op ‘in het blauw’. Ook dit vind ik geen pretje zonder zicht. Geen bodem, geen boot, alleen met je buddy en je ogen gefixeerd op de duikcomputer. Geen wonder dat er gezegd wordt dat ‘als je in Nederland leert duiken, je het overal kunt’. Ik geef dan duidelijk de voorkeur aan ‘overal’, en denk in gedachten aan een heerlijke bootduik in de rode zee.

Op naar de hangmosselen!

Aan boord warmen we weer op en de Helga vaart ons naar de volgende duikstek van de dag: de mosselhangcultuur bij Bruinisse. Hangcultuurmosselen worden hangend in de waterkolom gekweekt. Pasgeboren mossellarven zweven door het water en hechten zich met hun byssusdraden vast aan de longlines, drijvers en ankers die de kwekers hebben geïnstalleerd. De productie van hangcultuurmosselen in Nederland bedraagt nog maar een klein deel van de totale mosselproductie.

Voor ons duikers is zo’n ‘akker onder water’ een prachtige duikplek. En, we hebben geluk, want de zon is gaan schijnen en het zicht op deze duikstek is goed. Wat ook scheelt voor het zicht is dat je bij een mosselhangcultuur vrij ondiep duikt. Tussen de 0,5 en 4 meter diep, met de bodem op 12 meter. Dus geen stof van de bodem en bovendien zuiveren de mosselen het water ook nog. De lange rijen hangende mosselen geven een prachtig gezicht. We gaan op zoek tussen het wier en de mosselen naar jonge snotolfen, want die verstoppen zich rond deze tijd van het jaar in de hangcultuur.

Een spookkreeftje is net een stripdiertje

Helaas vandaag geen succes, maar dat geeft niet want door het heldere zicht en de zon maken we een prachtige duik. En het leukst van alles vind ik toch wel de spookkreeftjes. Het zijn er duizenden, die overal op de mosselen en de longlines aan het dansen zijn. Persoonlijk vind ik een spookkreeftje een soort van stripdiertje. Teken een rechte streep, onderaan twee schuine strepen als pootjes, twee rechte streepjes als armpjes en dan nog een soort van hoofdje bovenaan. En ze dansen. Ik ben in het gelukkige bezit van een onderwaterloep en kan zo heel erg genieten van deze stripfiguurtjes. Voor een echte biologie-uitleg verwijs ik graag naar de site van stichting anemoon.

Tevreden klimmen we weer aan boord van de Helga en varen terug naar Bruinisse. Wat een top dag! Fijn dat ik zo vroeg ben opgestaan voor deze prachtige bootduik, en volgend jaar graag weer.

Een blog van Saar Oudenbroek

error: U kunt geen foto\'s downloaden